Аз солҳои наврасӣ орзу дошт, ки ҳаёти худро бо журналистика, телевизион ва радио пайванд диҳад. Хоҳиши фаъолият дар соҳаи расонаҳо, хизмат ба Ватан ва муошират бо доираи васеи аудитория тадриҷан аз як орзу ба ҳадафи касбӣ табдил ёфт.

Дар факултети журналистикаи байналмилалии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон таҳсил кардааст. Айни замон таҳсилашро дар Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон идома дода, ихтисоси менеҷментро меомӯзад. Донишҳои андӯхтааш ба ӯ имкон медиҳанд, ки тафаккури эҷодӣ, масъулиятшиносӣ ва қобилияти самаранок ба роҳ мондани фаъолиятро бо ҳам пайваст намояд.

Амина дорои хислати қавӣ, устуворӣ ва иродаи баланд аст. Ӯ аз иҷрои вазифаҳои мураккаб наметарсад ва бо эътимод ба сӯи ҳадафҳои худ ҳаракат мекунад. Барои ӯ кор дар радио имкониятест, ки ҳамеша бо шунавандагон наздик бошад, маълумоти муфидро пешниҳод намояд, илҳом бахшад ва фазои муоширати зиндаву самимонаро фароҳам созад.

Ӯ саёҳат кардан, шинос шудан бо анъанаҳо ва фарҳанги халқҳои гуногунро дӯст медорад. Маконҳои нав, таассуроти тоза ва вохӯриҳо ҷаҳонбинии ӯро васеъ намуда, барои беҳтар дарк кардани одамон ва пайдо намудани мавзуъҳои ҷолиб кумак мекунанд.

Китоб дар ҳаёти ӯ ҷойгоҳи махсус дорад. Амина ба мутолиаи адабиёти бадеӣ ва асарҳои фалсафӣ шавқманд аст. Ин китобҳо ба ӯ донишҳои нав мебахшанд, тафаккурашро рушд медиҳанд ва барои амиқтар дарк намудани ҷаҳони атроф мусоидат мекунанд. Худи раванди мутолиа ба ӯ эҳсосоти мусбат ва неруи эҷодӣ мебахшад.

Ӯ метавонад андешаҳои худро равшан, дақиқ ва таъсирбахш баён намуда, калимаҳои муносибро интихоб кунад ва маълумотро ба ҳар як шунаванда расонад. Дар эфир мекӯшад самимӣ, боэътимод ва фаҳмо сухан гӯяд ва ҳар як барномаро ба муколамаи пурмуҳтаво ва дӯстона табдил диҳад.

Имрӯз орзуи ӯ ба воқеият табдил меёбад – бо номи эҷодии Амина ба эфири радиои Navo мебарояд, то ҳамеша дар паҳлуи шунавандагон бошад, неруи мусбат, қиссаҳои ҷолиб ва рӯҳияи хубро бо онҳо тақсим намояд.

Бо иштироки ӯ эфири радиои Navo аз самимият, ғояҳои тоза ва эҳсосоти зинда пур мегардад. Барои Амина радио танҳо ҷойи кор нест, балки фазоест, ки дар он сухан метавонад илҳом бахшад, одамонро муттаҳид созад ва ба як ҷузъи зиндагии ҳаррӯзаи шунавандагон табдил ёбад.

Шиори зиндагӣ: «Орзуҳо замоне амалӣ мешаванд, ки талош барои расидан ба ҳадаф аз ҳама монеаҳо қавитар бошад».