«Шиор»

«Шиори ту – зиндагии ту!»
Эфир аз душанбе то ҷумъа, шаш маротиба дар як рӯз дар мавҷи Радиои «Navo» 96.5 FM садо медиҳад. Давомнокии ҳар як пахш – тахминан як дақиқа. Қолаби пахш – барномаи кӯтоҳи пешакӣ сабтшуда. Забони бахш – англисӣ.

«Шиор» ин як дохилшавии кӯтоҳ, вале тавонои радиоист, ки илҳом мебахшад, рӯҳбаланд мекунад ва шунавандаро ба руҳияи мусбӣ равона месозад. Ҳар як пахш як фикри қавӣ, ибора ё иқтибосеро дар бар мегирад, ки метавонад шунавандаро бо нерӯ пур кунад ва аз дидгоҳи нав ба рӯз назар андохтан ёрӣ расонад. Ин танҳо маҷмӯи суханҳо нест – ин дастгирии суханӣ аст, ки сари вақт ва аз рӯйи моҳият гуфта шудааст. Бахш дар қолабҳои гуногун пахш мешавад: аз иқтибосҳои ҳамаҷониба то далелноккуниҳо бо санаҳо, рӯйдодҳо ё рӯҳияи рӯз алоқаманданд. Бо шарофати ин, бахш ҳамеша муҳим, зинда ва гуногунранг мемонад. Баъзан ин метавонад як илҳоми кӯтоҳ бошад, дар мавриди дигар як ёдоварии хурд дар бораи чизи муҳим.

Муҳимияти бахши «Шиор» бевосита бо суръати зиндагии муосир алоқаманд аст. Дар шароити сарбории доимӣ ва изтироб барои одамон махсусан муҳим аст, ки дар ботин нуқтаҳои такягоҳ пайдо намоянд. Шунавандагон бештар на танҳо фароғат, балки илҳомро меҷӯянд – кӯтоҳ, вале пурмазмун. «Шиор» ба ҳамин савол посух мегӯяд, вектори эҳсосотиеро пешниҳод менамояд, ки он барои худро омода намудан, ҳамоҳанг кардан ва бовариро ба даст овардан кӯмак мекунад. Ин контенти пурмазмун, вале осонфаҳм аст, ки ба осонӣ қабул мешавад, дар хотир мемонад ва дар давоми рӯз ҳамроҳи шунаванда мемонад. Бахш заҳматталаб нест, аммо набз мебахшад- бахшро барои шунавандагони васеъ ва ба коре машғул ҷолиб мегардонад.

Қолаби «Шиор» бар асоси кӯтоҳӣ ва ифодаи равшан таҳия шудааст. Ҳар як пахш тақрибан як дақиқа давом мекунад ва якчанд маротиба дар давоми рӯз садо медиҳад, ки албатта ба эфир мепайвандад. Ровӣ ибора ва ё фикри илҳомбахшро садо дода, ба вай шарҳи кӯтоҳ ва дақиқро илова менамояд. Ин метавонад тавзеҳ, тафсир ва ё ҳатто маслиҳати хурд бошад – ҳамааш аз матн вобаста аст. Эҳсосот метавонад тағйир ёбад: аз ҷиддӣ ва муттамарказ то сабук ва шоирона. Чунин муносибат эҳсоси муоширатро ба вуҷуд меорад ва дар он шунаванда ҳис мекунад, ки шахсан бо ӯ гуфтугӯ доранд. Бахш на танҳо ба як замина, балки ба як лаҳзаи ҳамовозии ботинӣ мубаддал мегардад.

Ҳадафи бахш – ба шунаванда имконият додан аст, ки дастгирӣ, нерӯи боварӣ ва набзи ҳаракат ба пешро дарёбад. «Шиор» дар атрофи эфир фазои ҷалбкунанда ва бошууронаи ҳиссиётиро эҷод мекунад. Мо кӯшиш мекунем, ки ҳар як пахш лангари хурде дар қаър-хотиррасоние дар бораи ҳадаф, қувват ва маъно шавад. Бахш кӯмак мекунад, ки оҳангҳои зиндагиро на тавассути ғалоғула, балки тавассути сухан, ки саривақт ба дил мерасад, эҳсос кунанд. Ин танҳо як барномаи радио нест – ин нуқтаи илҳомест, ки мехоҳӣ ба он бозу боз баргардӣ.